Recenzja książki "Makramy i inne cuda ze sznurka"

 Już jakiś czas temu dotarła do mnie książka "Makramy i inne cuda ze sznurka" autorstwa Pauliny Kmiecik (Makramowy Splot). 

 

Bardzo się ucieszyłam, bo makrama chodziła za mną już od dłuższego czasu. Zachwyciła mnie jeszcze jak byłam w podstawówce, gdy na lekcjach techniki zrobiłam swój pierwszy makramowy kwietnik. Oj powstało wówczas wiele kwietników. Później moje umiejętności poszły w zapomnienie. Po latach, gdy sznurek znów stał się modny, próbowałam sobie przypomnieć podstawowe węzły i za nic mi to nie wychodziło. Ciągle mieszał mi się splot skrętny z prostym, w wyniku czego powstawało coś nieregularnego, z pewnością bez urody. Odpuściłam, aż do teraz.

Makramowe pierwsze kroki

Usiadłam sobie wygodnie w fotelu na wsi (tam mam najwięcej czasu i spokoju), otworzyłam książkę na opisie dwóch węzłów podstawowych i zaczęłam pierwsze próby. Rozpoczęłam od węzła prostego, za pierwszym razem nie udało mi się. Jeszcze raz uważnie przeczytałam opis i w końcu wpadłam na to, gdzie popełniam błąd. Tym razem się udało! Natomiast z węzłem skrętnym od razu poszło jak po maśle. :) Dobrze mieć przed sobą jasną instrukcję krok po kroku.

Tak się ucieszyłam z mojego sukcesu, że zrobiłam cały kwietnik. :)

Projekty krok po kroku

W książce jest dużo pomysłów na kwietniki, dekoracje, torebki i różne inne cuda. Myślę, że spróbuję zrobić wiele z nich, a w pierwszej kolejności te dwa poniżej. Kupiłam nawet sznurek. :)

 Niestety jak zaczynałam kwietnik, nie miałam zbyt dużo sznurka, więc mój projekt jest bardzo prosty. Nie chciałam też samej siebie zniechęcać. Muszę jednak spróbować ciekawszych projektów i stworzyć co najmniej kilka kwietników, bo moja kolekcja badyli jest coraz większa. ;) Tu tylko niewielki fragment tego co posiadam.

Musicie uwierzyć mi na słowo, że zastawiłam już połowę podłogi w wiejskim salonie, a i tak w mieście zostawiałam większość roślin.

Firma z pasji

Wracając do książki, oprócz tego, że przypomniała mi jak wspaniałym zajęciem jest tworzenie makram oraz dała inspirację w postaci gotowych projektów krok po kroku, to pokazała mi jeszcze jedno, a mianowicie, że można żyć ze swojej pasji. Paulina na wstępie swojej książki opisała własną historię. Historię młodej kobiety, która poszła za głosem serca i stworzyła z hobby biznes. Oczywiście znałam już takie przypadki i niezmiennie podziwiam, każdą z tych kobiet, ale to takie budujące, gdy czyta się kolejny raz, że się da i można odnieść sukces. 

Bardzo dziękuję Wydawnictwu Znak za możliwość przeczytania tej książki i stworzenia swojego pierwszego (w dorosłym życiu) makramowego kwietnika. Książka mnie zachwyciła i piszę to szczerze. Jeśli już bym miałabym się do czegoś przyczepić, to może do rozmieszczenia tekstu, w niektórych projektach materiały podzielone są na dwie strony. Nie wiem dlaczego, ale wprowadziło to lekki zamęt, raz się pogubiłam podczas liczenia potrzebnej ilości sznurka. Ale to naprawdę drobiazg, szybko się zorientowałam, że coś jest nie tak.  Niezmiennie jednak zachęcam Was do lektury.

Pozdrawiam,

Edyta

Czytaj więcej »

DIY - okrągła torebka ze sznurka

Cóż nie będę ukrywała, że jestem wpływowa - jeśli coś staje się modne, zazwyczaj i mnie się podoba - pod warunkiem, że nie łamie moich ogólnych upodobań estetycznych. 
Ale okrągłe, plecione torebki, w żaden sposób niczego u mnie nie łamią, oprócz serca. Są idealne - to miłość od pierwszego wejrzenia! Zawsze lubiłam wszelkie naturalne materiały. Plecionki, makrama, wiklina, to również trafia w mój gust. A okrągły kształt, no cóż sami wiecie, że mandala i wszelka forma okrągłości u mnie to rzecz naturalna ;) 
No więc zakochałam się bez pamięci. Niestety jedno w nich mi się zdecydowanie nie podobało, a mianowicie ich cena. Plany budowy domu sprawiają, że staramy się oszczędzać gdzie się da. Więc na zachcianki nie ma pieniędzy. Marzyłam o mojej torebeczce skrycie. A w takich wypadkach włącza się u mnie tryb kombinowania. W końcu wymyśliłam, że mogę zrobić sobie taka torebkę samodzielnie z sizalowego sznurka. Udało się, mam swoją wymarzoną torebkę!

Kosztowała mnie około 20 zł i odrobinę pracy. 
Potrzebowałam:
Grubego sznurka sizalowego (16 zł), 2 kartek z bloku technicznego (ok. 1 zł), miękkiego filcu (ja użyłam kawałka starego koca z Ikei - 0 zł), a zamiast guzika - wisiorka z muszli, który leżał u mnie i czekał na swój czas (0 zł), kleju typu "wikol" (ok. 2 zł), szpilek, igły z nitką (nie wiem ile ten kawałek nici kosztował) i mały kawałek cieniutkiego sizalowego sznurka. 
Najpierw zrobiłam dwa koła (wyglądały jak podkładki), przyklejając sznurek do kartki technicznej.

Niestety więcej zdjęć kroków nie zrobiłam, bo pracowałam późną nocą. Musicie bazować na moich słowach.
Z koca wycięłam dwa koła o średnicy około 2 cm większej niż moje sznurkowe podkładki. Następnie skleiłam ze sobą po jednym kole z koca z jedną podkładką (między jedną z nich włożyłam złożony w pętelkę cienki sznurek).  
Koła z koca zeszyłam, ale tylko w miejscu gdzie obecnie jest dół i boki torebki. A na jej górze odcięłam wystający koc.
Do tak połączonych boków torebki doszyłam sznurek, który stworzył dół i ramiona. Początkowo zostawiłam trzy ramiączka, ale ostatecznie zdecydowałam się na dwa, a pozostałe obcięłam.

Tworzenie dołu i ramiączek było najtrudniejsze, jak widzicie trzeba to trochę poprawić, ale muszę chwilę odczekać, aż przestaną mnie boleć opuszki palców. :)
Na koniec przyszyłam wisiorek, który pełni role guzika.

Uważam, że ogólnie prezentuje się całkiem dobrze, a Wy co sądzicie?

Pozdrawiam,

Edyta

Czytaj więcej »